το χρυσό δόντι

Έχω κάνει τη διαδρομή Αθήνα – Πάτρα τόσες φορές που μου φαίνεται ότι δεν έχει στροφές, ανηφόρες και κατηφόρες, νταλίκες και αυτοκίνητα. Πλέον για μένα είναι μια ευθεία και το αμάξι πάει μόνο του. Και να λοιπόν που ξεκινάω για άλλη μια φορά για τη μιναρούπολη. Αυτή τη φορά όμως η παρέα που έχω μαζί μου και ο σκοπός της “επίσκεψης” είναι διαφορετικός από τις προηγούμενες. Λες και ήταν γραφτό μας να “χαθούμε”. Ένας μέσος οδηγός ταξιδεύοντας με τα όρια που έχει ορίσει το αγαπημένο μας κράτος, κάνει αυτό το ταξίδι σε περίπου δύο ώρες. Δύο η ώρα το μεσημέρι και εμείς αφήνουμε πίσω την Αθήνα. Καφές, τσιγάρα, μουσική, πρώτα διόδια και φύγαμε. Κάπου εκεί στο Δερβένι η παλιά εθνική μας κέρδισε. Την ακολουθούμε μέσα απ’τα χωριά της και την απίστευτα γαλήνια θάλασσά της. Αιγείρα, Ακράτα, Διακοφτό και... μπέρδεμα. Γιατί ανηφορίζουμε? Η Πάτρα ευθεία είναι. Παππούς με ισοπεδωτική μπάκα μαζεύει χόρτα παρέα με τον σκύλο του. Οδηγίες προς ναυτιλομένους: έτσι όπως πάτε θέλετε 1:30 ώρα για Πάτρα. Μπορείτε να γυρίσετε πίσω να ξαναβγείτε εθνική. Τελικά θέλαμε 2 ώρες. Αφήσαμε την Αθήνα με 20 βαθμούς κ ήδη έχουμε φτάσει στους 14. και ανεβαίνουμε. Από κάτω μας γκρεμός, πεδιάδα, θάλασσα. Από πάνω μας βουνά. Μακρινά. Λίγα αυτοκίνητα, ακόμα λιγότερα χωριά και στόχος η διασταυρωση “αριστερά Καλάβρυτα – δεξιά Πάτρα”. Ονειρική θέα από απίστευτα σημεία. Το βουνό που φαίνεται ίσα ίσα τώρα, σε λίγο θα είσαι πάνω του. Από εκεί βλέπεις το επόμενο και ξάφνου είσαι πάνω σε εκείνο. Πηγές, καμμένα δέντρα (ασχολίαστο για τώρα αυτό), γαϊδάρια, πράτα, τσοπανόσκυλα αράζουν καταμεσής του δρόμου, παππούδες με ένα (1) χρυσό δόντι για οδηγίες πάλι, χαμόγελα, γαλήνη.

Όσο πλησιάζουμε στον προορισμό μας, συνειδητοποιούμε τελικά ποιος στα αλήθεια είναι. Σίγουρα θα θέλαμε να σταματήσουμε σε ένα απ’τα χωριά και να μείνουμε εκεί, ή απλά να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε, αλλά είπαμε, ο σκοπός της επίσκεψης στην Πάτρα είναι διαφορετικός αυτή τη φορά.
Σπίτι. Καλοσόρισμα. Ζεστός καφές. Κόσμος. Κουβεντούλα. Μουσικές (μάλλον πρέπει να σταματήσω να λέω το τελευταίο, κουράζει και είναι στάνταρ παντού). Όσο περνάνε οι ώρες γινόμαστε και πιο δεμένοι. Όσο περνάνε οι μέρες γινόμαστε και πιο πολλοί. Όλοι μαζί πλέον. Ομοιογένεια μέσα από τη διαφορετικότητα. Ο καθένας στο “πόστο” του και όλοι μαζί για το καλύτερο. Δεν θέλω να αναλωθώ στο τι κάναμε, πως το κάναμε, με ποιους το κάναμε. Η αιτία ήταν η πιο απλή που μπορείς να σκεφτείς: ΜΟΥΣΙΚΗ. Η αφορμή ήταν η φύση μας. Ο σκοπός ήταν να έρθουμε πιο κοντά στον σκοπό μας και το αποτέλεσμα? Ήρθαμε. Είδαμε. Νιώσαμε. Γελάσαμε. Κλάψαμε. Τρέξαμε. Παίξαμε. ΖΗΣΑΜΕ. Τέσσερις μέρες σίγουρα δεν είναι αρκετές για αυτό. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεις τόσο διαφορετικούς ανθρώπους και καταφέρνεις να ζεις τόσο αρμονικά μαζί τους. Άλλοι από Πάτρα. Άλλοι από Αθήνα. Από Σύρο. Από Ακράτα. Από από από από.. δεν έχει σημασία από που είσαι αλλά που είσαι τώρα. Με ποιους είσαι και πως ζεις τις καταστάσεις που εμφανίζονται. Αυτό δεν είναι το θέμα? Να ζεις. Να νιώθεις. Να δίνεις. Να παίρνεις. Να συζητάς. Να προβληματίζεσαι και να προβληματίζεις. Δεν είμαι αυτός που θα σου πει το πως και το γιατί. Ξέρεις ότι πρέπει να το κάνεις. Να έρθεις πιο κοντά. Με τα πάντα. Με τους ανθρώπους γύρω σου. Με τη φύση γύρω σου. Με τα αντικείμενα γύρω σου. Με όλα. Να είσαι σε αρμονία με τον εαυτό σου. Αν τα καταφέρεις, που θα τα καταφέρεις, τότε ζεις κάτι το μαγικό που καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει. Κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να σε διεγείρει τόσο. Το χαμόγελο που έχεις φτάνει μέχρι τα αυτιά και δεν λέει να φύγει. Δεν θέλεις να φύγει. Θέλεις να το έχουν όλοι. Όσοι περισσότεροι γίνεται.

Μακάρι ο καθένας μας να μπορούσε να κάνει αυτά που θέλει τη στιγμή που τα θέλει. Μακάρι. Μακάρι να διασκορπιστούν όλοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Να βρουν το “σπίτι” τους και να ΖΗΣΟΥΝ. Μακάρι να είχα μείνει να έκανα παρέα στον μπάρμπα με το ένα χρυσό δόντι. Και μαζί μου αυτοί που θέλουν. Αυτοί που νιώθουν. Αυτοί που ΖΟΥΝ.