Μακριά απο εδώ.. ζώα

Τις προάλες είδα το καλύτερο σύνθημα μέχρι τώρα. Στην εθνική Αθηνών/Θεσνίκης, μπαίνοντας για Αθήνα γράφει κάπου «γυρίστε πίσω, ζώα». Ας κάτσουμε να το αναλύσουμε λίγο αυτό. Μισό μισό. Γυρίστε πίσω. Προτρέπει λοιπόν τον φίλο ταξιδιώτη να γυρίσει πίσω. Πίσω που? Θα αναρωτηθεί ένας οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος. Πίσω από κει που’ρθε? Και αν από εκεί που ήρθε θέλει να φύγει? Δεν έχει σημασία. Πίσω. Μακριά από εδώ. Την Αθήνα. Τις λεωφόρους. Τα φανάρια. Την κίνηση. Σταματάω γιατί μπορεί να γεμίσει όλη η σελίδα με διάφορα τέτοια. Όσο για το ζώα, μην το κακοπαίρνετε. Για το καλό σας το λέει και θα δείτε παρακάτω το γιατί. Σε προτρέπει λοιπόν να γυρίσεις πίσω. Μακριά από την πόλη που ζει η μισή Ελλάδα. Στιβαγμένοι όλοι σε ένα λεκανοπέδιο. Ήρθαμε, το γεμίσαμε σκατά και πλέον όχι λεκανοπέδιο δεν το λες, ούτε καν γούρνα. Είναι απίστευτο το πως έχουμε συνηθίσει στους ρυθμούς της, που πλέον η κόρνα στο αμάξι είναι προέκταση του χεριού. Το να φάω την θέση σε μια ουρά είναι κάτι σαν σκοπός της ημέρας. Το να αφήσω έναν πεζό να περάσει το δρόμο θεωρείται αμάρτημα. Και ουέ κι αλίμονο και μαρσάρεις σε φανάρι. Σε έχουν περάσει απ’όλες τις μπάντες πολύχρωμα κατασκευάσματα (γιατί αυτόκίνητα δεν τα λες) με μπίτια να ξεπετάγονται απ’τα σωθικά τους. Το να πω μια καλημέρα σε έναν άνθρωπο θεωρείται πλέον ρομαντικό και όχι καλημέρα δεν θα πάρεις πίσω, αλλά μια ξυνισμένη/απορημένη μούρη που θα σε νομίζει για τρελλό. Τρελλό επειδή είπες καλημέρα σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις. Είναι τραγικό το πόσο έχουμε αποξενωθεί από τα πάντα. Άνετα μπορεί κάποιος να κάτσει σπίτι του και να ζήσει για πάντα χωρίς να χρειαστεί να βγει από αυτό. Για να φάει παραγγέλνει. Για πρώτες ύλες παραγγέλνει και απ’το σούπερ άμα λάχει. Για να δουλέψει μπορεί να το κάνει μέσω ίντερνετ. Άντε το πολύ να βγει να πάει στο γραφείο, και μετά πάλι σπίτι. Για να πάρει τσιγάρα παραγγέλνει απ’το περίπτερο (ναι υπάρχουν και τέτοια πλέον). Για να δει καμιά ταινία την κατεβάζει. Για να «τα πει» με τα φιλαράκια του, μπαίνει εμεσέν, φέησμπουκ, μαησπέης και δε συμαζεύεται. Για να βρει γκόμενα πάλι το ίδιο. Για να πει τα προβλήματά του πάλι το ίδιο. Αν στείλεις ένα μύνημα μέσω νετ, έχεις βγάλει την κοινωνική σου «υποχρέωση». Κανονίζεις για έξοδο. Στέλνεις «δώρα». Έρχεσαι σε επαφή (ο θεός να την κάνει) με ανθρώπους που έχεις χαθεί για καιρό. Το τελευταίο που διάβασα είναι ότι πολλοί βρίσκουν τον άνρθωπο της ζωής τους μέσω νετ. Η φυσική επαφή και δεν εννοώ μόνο τη σεξουαλική, ας αφήσουμε αυτό απ’έξω, έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί μέσω εμεσέν να τα «λες» τόσο ωραία με έναν άνθρωπο που δεν έχεις δει ποτέ και όταν τον δεις από κοντά να μη βγαίνει άχνα. Και όταν ξαναγυρίσεις στο ιντερνετ να τα λέτε πάλι μια χαρά λες και γνωρίζεστε χρόνια. Πλέον νιώθουμε πιο άνετα όταν η φυσική επαφή δεν υπάρχει. Γιατί όταν δεις κάποιον που δεν σου αρέσει η φάτσα του, απλά δεν του μιλάς. Όταν όμως βλέπεις ότι έχει πολλούς φίλους, έχει ωραίες φωτογραφίες και γράφει κάτι «ενδιαφέρον», είναι πολύ εύκολο να γίνετε «φίλοι». Η έξοδός μας πλέον φτάνει το «ταξίδι» που κάνεις καθημερινά να πας και να έρθεις από σπίτι-δουλειά-σπίτι πάλι (ή σπίτι-σχολή-σπίτι.. βάλτε ότι θέλετε εσείς ανάμεσα) και είναι τόσο εξουθενοτικό με τον πανικό που γίνεται στους δρόμους που δεν μπαίνει καν στο μυαλό σου να ξαναβγεις. Και με το που μπεις σπίτι, το πρώτο πράγμα είναι να τσεκάρεις τι κάνουν τα «φιλαράκια» σου. Να γράψεις τις φιλοσοφίες σου. Να τσακωθείς και να βγεις από πάνω.

Διάολε κι εγώ αυτό κάνω τώρα. Άνοιξα το blog για να μπορώ να βοηθήσω ένα φιλικό blog και μπήκα κατευθείαν στο τριπάκι να γράψω. Προφανώς δε λέω ότι είναι κακό. Ίσα ίσα, το να αραδιάζεις καπου τις σκέψεις σου είναι πολύ καλό, πολύ καλύτερο τουλάχιστον από το να μην τις αραδιάζεις πουθενά. Αλλά αυτό δεν είναι το πρόβλημα τελικά?

Έχουμε φέρει σε δεύτερη μοίρα τη φύση (και δεν εννοώ τα δεντράκια και τα δάση) που όχι μόνο την αγνοούμε, αλλά επεμβαίνουμε σ’αυτή τόσο απροκάλυπτα που έχουμε γίνει μηχανές που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η επιτυχία. Να γίνω καλύτερος από το διπλανό μου ρομπότ με κάθε κόστος. Έστω κι αν αυτό το κόστος είναι να «χάσω» τη ζωή μου. Προτιμώ να είμαι ζώο λοιπόν που τον παιρνάνε για τρελλό επειδή λέει καλημέρα σε άσχετους, επειδή δεν βιάζεται να περάσει το φανάρι, επειδή δεν κορνάρει, επειδή δεν δίνει σημασία σε περιτά πράγματα. Και προφανώς το πρώτο ενικό εδώ πηγαίνει σε σένα που το διαβάζεις. Μακάρι να καταφέρω να το πω και εγώ αυτό μια μέρα. Μακάρι να το πούμε όλοι μας μια μέρα.

Του μπι κοντίνιουντ...